Unikatowe epitafia z Głębowic odnowione na 500-lecie parafii

  • 10 stycznia 2018, Robert Karp

Parafia NMP z Góry Karmel w Głębowicach, która w tym roku świętuje jubileusz 500-lecia istnienia, może się pochwalić odnowionymi, unikalnymi tablicami epitafijnymi z czarnego marmuru dębnickiego. Epitafia te należą do najcenniejszego zespołu tego rodzaju w diecezji bielsko-żywieckiej.

W głębowickiej świątyni od kilku lat prowadzone są prace konserwatorsko-restauracyjne. Proboszcza ks. Krzysztofa Błachuta wspierają w tych działaniach członkowie miejscowej rady parafialnej. Prace są możliwe, dzięki ofiarności parafian, dotacjom ministra kultury i dziedzictwa narodowego oraz małopolskiego konserwatora zabytków.

Jak poinformował ks. dr Szymon Tracz, po pracach przy wymianie dachu, manierystycznym ołtarzu głównym z wieku XVII, stropie nawy, gdzie odkryto zamalowaną w latach 70. XX w. polichromię ucznia Jana Matejki Adama Giebułtowskiego, odnowiono elewację murowanych dwóch kaplic oraz zakrystii, flankujących drewnianą nawę kościoła z roku 1518.

„Na ścianach znajdują się unikalne tablice epitafijne. Trzy z nich wykonano z czarnego marmuru dębnickiego i pierwotnie znajdowały się we wnętrzu świątyni” – wyjaśnił duchowny, wskazując, że najokazalszym epitafium jest płyta upamiętniająca właściciela Głębowic Jana Pisarzowskiego herbu Starykoń (zm. 1652 r.) – sędziego ziemskiego księstwa zatorskiego i oświęcimskiego, który uposażył prężnie działające w Głębowicach Bractwo Szkaplerza Świętego.

„Kolejne marmurowe epitafium upamiętnia Adama Pisarzowskiego, zmarłego w roku 1657 syna Adama, sędziego ziemskiego zatorskiego i oświęcimskiego. I wreszcie trzecie, późnobarokowe, położone w roku 1782 przez Apolonię z Wilkońskich Pisarzewską, upamiętnia jej męża Adama Pisarzewskiego, chorążego krakowskiego” – dodał naukowiec z UPJPII.

W wyniku przeprowadzonych prac płyty otrzymały swoją pierwotną kolorystykę. Zdaniem ks. Tracza, zespół tablic epifanijnych, obejmujący też barokową płytę z herbem Starykoń oraz dwa epitafia kolejnych właścicieli Głębowic z rodu Duninów, herbu Łabędź, dwie marmurowe płyty wewnątrz kościoła, upamiętniające jego konsekrację oraz remont świątyni, a także unikalny portret epitafijny Zofii z Komorowskich Gierałtowskiej (zm. 1638) – to najcenniejszy zespół tego rodzaju w diecezji.

Parafia w Głębowicach, wraz z wzniesionym na wzgórzu kościołem parafialnym pod pierwotnym wezwaniem św. Marii Magdaleny, po raz pierwszy są wzmiankowane w spisie świętopietrza z lat 1325-1327.

W czasach reformacji kościół został zajęty przez kalwinów. Katolicy odzyskali go dopiero w 1659 roku. Ówczesny biskup krakowski Mikołaj Oborski dokonał wtedy ponownej konsekracji świątyni. W XVIII i XIX wieku, w wyniku gruntownej przebudowy, powstały dwie kaplice boczne: św. Tytusa i Najświętszego Serca Pana Jezusa.

Jubileuszowe uroczystości 500-lecia parafii swój punkt kulminacyjny osiągną na jesieni roku 2018.

fot. ks. Szymon Tracz