Niemal w przededniu 108. rocznicy śmierci służebnicy Bożej Matki Marii Łempickiej, fundatorki kęckiego klasztoru sióstr klarysek od Wieczystej Adoracji, ukazała się książka „365 dni ze służebnicą Bożą Matką Marią od Najświętszego Serca Jezusa”. Publikacja to nie tyle klasyczna biografia, ile duchowy przewodnik na cały rok, zaprojektowany z myślą o codziennej, osobistej lekturze. Stanowi jednocześnie cegiełkę na potrzeby klasztoru klarysek w Kętach.

Książka, wydana nakładem pelplińskiego Wydawnictwa Bernardinum, łączy elementy medytacji, biografii i modlitewnika. Publikacja czerpie z listów służebnicy Bożej, notatek modlitewnych oraz duchowego dziedzictwa, a także z relacji osób, które ją znały. Teksty zostały opracowane językowo tak, by były zrozumiałe dla współczesnego odbiorcy, przy zachowaniu wierności oryginalnemu przesłaniu.

Książka składa się z 365 krótkich tekstów, przeznaczonych na każdy dzień roku. Każdy z nich opiera się na myślach, listach lub zapiskach Matki Marii, interpretacji jej doświadczenia duchowego oraz krótkich refleksjach osadzonych w realiach życia zakonnego i kościelnego.

Autorka opracowania – s. M. Teresa Pechman OCPA z klasztoru w Słupsku – nie narzuca rozbudowanych komentarzy teologicznych. Zamiast tego proponuje styl dyskretny, kontemplacyjny, który pozostawia przestrzeń na osobistą modlitwę i refleksję.

Na kolejnych stronach pojawiają się oryginalne zapiski Matki Marii – powstałe w realiach XIX wieku – które zostały delikatnie zredagowane. Jak zaznacza s. Teresa, zachowano ich duchowy ciężar i autentyczność, a jednocześnie uproszczono składnię i słownictwo tam, gdzie mogłyby stanowić barierę dla współczesnego czytelnika.

Książka konsekwentnie przybliża duchowy portret Matki Marii poprzez kilka powracających tematów. Posłuszeństwo nie jest w niej ukazane jako rezygnacja z siebie, lecz jako świadomy wybór zaufania Bogu. Teksty pokazują jednocześnie, że droga do Boga wiedzie przez drobne decyzje, cierpliwość, wierność obowiązkom i przyjmowanie trudności bez rozgłosu.

S. Teresa wyjaśnia, że książka ma prowadzić czytelnika do centrum życia chrześcijańskiego, którym jest spotkanie z Chrystusem w sakramentach. Jednocześnie ukazuje sens cierpienia przeżywanego w zjednoczeniu z Chrystusem.

Przybliżając postać służebnicy Bożej, książka popularyzuje jej duchowość i pomaga wiernym lepiej poznać sens oraz znaczenie procesu beatyfikacyjnego.

Książkę można nabyć w zakrystii kościoła klarysek w Kętach lub na furcie klasztornej. Można także złożyć zamówienie mailowo (kety@klaryski.org), podając adres wysyłki i dowód wpłaty na konto bankowe klarysek. Cena: 25 zł (+ koszty przesyłki 10 zł).

Matka Maria, urodzona jako Walentyna Julianna Józefa Łempicka 7 lutego 1833 r. w Godziszewach (diecezja płocka), początkowo prowadziła życie świeckie, ujawniając silny charakter i zdolności organizacyjne. Przełomem duchowym stała się nagła śmierć ojca, która skierowała ją ku głębszej refleksji nad sensem życia i powołania.

Pod wpływem kierownictwa duchowego bł. o. Honorata Koźmińskiego OFMCap wstąpiła w 1859 r. do Zgromadzenia Sióstr Felicjanek w Warszawie, gdzie przyjęła imię s. Bronisława. Choć została skierowana do sióstr czynnych, od początku nosiła w sercu pragnienie życia kontemplacyjnego.

Po kasacie zgromadzeń zakonnych przez władze carskie siostry klauzurowe (kapucynki) zostały przymusowo przeniesione do Łowicza. Matka Maria zabiegała osobiście u cara Aleksandra II o możliwość utworzenia samodzielnego klasztoru dla kapucynek.

Wskutek represji i trudności administracyjnych nie mogła spokojnie dokończyć nowicjatu w Polsce. Z polecenia o. Honorata udała się do Rzymu, gdzie – za zgodą papieża Piusa IX – odbyła nowicjat u Sióstr Maryi Wynagrodzicielki. Tam, 8 września 1873 r., złożyła śluby proste jako s. Maria od Najświętszego Serca Jezusa, według Reguły św. Klary.

Całe życie Matki Marii było postrzegane jako jedno wielkie wyznanie wiary. Nie akcentowała nadzwyczajnych przeżyć mistycznych; przeciwnie – podkreślała cichość, zwyczajność i wierność codziennym obowiązkom. W centrum jej duchowości znajdowały się Eucharystia i sakrament pokuty, w których odnajdywała najgłębszą więź z Bogiem.

W swoich zapiskach ukazuje Boga jako Tego, do którego można powracać po każdym upadku, z dziecięcą ufnością. W chwilach cierpienia mówiła o „dniu nawiedzenia” – czasie, w którym Bóg szczególnie dotyka duszy, nawet jeśli wiąże się to z bólem i próbą.

Matka Maria zawsze postrzegała siebie jako córkę Kościoła; z szacunkiem i posłuszeństwem odnosiła się do biskupów i kapłanów, nie szukając zaszczytów ani stanowisk. Choć była fundatorką i przełożoną, pozostała w duchu prostą nowicjuszką, budując wspólnotę na pokorze, posłuszeństwie i miłości.

Szczególną troską otaczała siostry powierzone jej pieczy – łączyła łagodność ze stanowczością, dając przykład autentycznej gorliwości zakonnej. Jej duchowość była głęboko maryjna, a relacja z Niepokalaną i św. Józefem miała charakter bardzo osobisty i ufny.

Mimo choroby i trwałego kalectwa Matka Maria do końca zachowała ducha służby. Zmarła 24 stycznia 1918 r., w opinii świętości.

Jej proces beatyfikacyjny trwa od 2006 r. W 2007 r. doczesne szczątki służebnicy Bożej zostały przeniesione do sarkofagu w Kaplicy Męki Pańskiej przy klasztorze w Kętach.