110 lat adoracji Jezusa Eucharystycznego w Kętach

  • 6 lutego 2020, Robert Karp

Za charyzmat swego apostolstwa eucharystycznego dziękowały 6 lutego 2020 r. siostry klaryski w Kętach. Tego dnia minęło 110 lat od rozpoczęcia wieczystej adoracji Jezusa Eucharystycznego w klasztorze. Pierwszego wystawienia Najświętszego Sakramentu w kęckim sanktuarium do publicznej adoracji, trwającej w dzień i w nocy, dokonał 6 lutego 1910 roku ówczesny sufragan krakowski bp Anatol Nowak. Ponad wiek później Eucharystycznego Jezusa w tej samej monstrancji, co w 1910 roku, adorowali zebrani w kęckim klasztorze podczas wieczornej Mszy św. kapłani, siostry i wierni.

Liturgii przewodniczył proboszcz parafii w Porąbce ks. Zdzisław Grochal. Mszę św. dziękczynną celebrowali z nim księża – administrator parafii w Nowej Wsi Wojciech Pastwa, kapelan kęckich klarysek Józef Lach SCJ i Franciszek Knapik.

W kazaniu ks. Grochal zwrócił uwagę, że panowanie Jezusa polega na przyciąganiu człowieka do siebie więzami miłości. Przypomniał jednocześnie postać Matki fundatorki Zakonu Klarysek od Wieczystej Adoracji w Polsce – Marii od Najświętszego Serca Jezusa, Walentyny Łempickiej. „Pan Jezus pragnie mieć takich uczniów i takie uczennice” – zaznaczył i wskazał na pokorę i zaufanie Bożemu miłosierdziu, cechujące założycielkę kęckiego klasztoru. „Niech i w naszym sercu umieści Jezus ten swój tron – cichości i pokory, prostoty miłosierdzia” – wezwał.

Po Mszy odbyła się adoracja Najświętszego Sakramentu, który został umieszczony w tej samej monstrancji, w jakiej wystawiono Go po raz pierwszy 110 lat temu. „To niezwykłe zejście się w czasie tych wydarzeń, zlanie się w jedno. Łatwo nam dziś wyobrazić sobie tamto wystawienie: inna osoba, inna ręka, inny kapłan, inne siostry, a przecież ten sam Lud Boży” – zauważył ks. Lach, który odczytał słowa adoracji, jakimi modliła się niegdyś Matka Łempicka.

Odmówiono Litanię wynagradzającą za zniewagi Panu Jezusowi w Najświętszym Sakramencie.

Siostry modlą się nieustannie przed Jezusem Eucharystycznym w intencjach przynoszonych przez parafian, pielgrzymów i tych, którzy przysyłają prośby za pomocą internetu. W klasztorze funkcjonuje jeden z najbardziej obleganych konfesjonałów stałych na terenie diecezji bielsko-żywieckiej.

Zakon Sióstr Klarysek od Wieczystej Adoracji (OCPA) powstał w połowie XIX wieku we Francji. Do jego powstania przyczyniło się dwoje fundatorów: ks. Jan Chrzciciel Heurlaut i Matka Maria od św. Klary (Wiktoria Józefina Bouillevaux). W 1866 roku do wspólnoty w Troyes wstąpiła Polka – Ludwika Morawska. W 1871 roku przeszczepiła ona zakon Franciszkanek Najświętszego Sakramentu na ziemie polskie.

Początkowo siostry próbowały założyć klasztor w Granowie, a następnie w Gnieźnie. Na skutek germanizacji i kulturkampfu musiały opuścić Wielkopolskę i osiedliły się we Lwowie. Stamtąd wyszły kolejne fundacje. Obecnie na całym świecie istnieje 29 autonomicznych domów Klarysek od Wieczystej Adoracji – m.in. we Francji, w Niemczech, w Austrii, Stanach Zjednoczonych, Indiach i Bangladeszu. W Polsce jest osiem takich domów: w Bydgoszczy, Elblągu, Hajnówce, Kętach, Kłodzku, Pniewach, Słupsku i Ząbkowicach Śląskich.

Do Kęt siostry przybyły w 1910 roku, dzięki swej fundatorce, służebnicy Bożej matce Marii Walentynie Łempickiej. 6 lutego 1910 roku bp Anatol Nowak dokonał w kęckim klasztorze uroczystego wystawienia Najświętszego Sakramentu. W 1999 roku bp Tadeusz Rakoczy ogłosił to miejsce lokalnym sanktuarium Wieczystej Adoracji Najświętszego Sakramentu.