Bp Józef Wróbel SCJ – pochodzący z Bestwiny moralista, wieloletni wykładowca Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego, były biskup diecezji Helsinki w Finlandii i obecny biskup pomocniczy archidiecezji lubelskiej – świętował w rodzinnej parafii Wniebowzięcia NMP srebrny jubileusz sakry biskupiej. Uroczystość połączona z odpustem ku czci Trójcy Przenajświętszej zgromadziła 31 maja 2026 r. licznych duchownych, przedstawicieli władz samorządowych oraz mieszkańców, którzy dziękowali za 25 lat biskupiej posługi bestwińskiego rodaka.

Mszy św. przewodniczył jubilat, a homilię wygłosił ks. Sławomir Knopik SCJ, prowincjał Polskiej Prowincji Księży Sercanów. W liturgii uczestniczył także bp Piotr Greger oraz liczni kapłani diecezjalni i zakonni. W świątyni obecne były poczty sztandarowe, przedstawiciele władz gminnych i powiatowych oraz rodzina biskupa.

Na początku Eucharystii proboszcz parafii ks. kan. Cezary Dulka podkreślił wyjątkowy charakter uroczystości. – Gromadzimy się w naszej parafialnej świątyni, by przeżywać odpust ku czci Przenajświętszej Trójcy, by czcić tę największą tajemnicę naszej wiary. A dziś do tej naszej radości dołączamy też jubileusz 25-lecia sakry naszego rodaka, księdza biskupa Józefa Wróbla – powiedział. Wskazał jednocześnie na przygotowaną przed kościołem wystawę dokumentującą wielowymiarową działalność hierarchy: duszpasterską, naukową i misyjną w Polsce oraz za granicą.

Sam jubilat, witając zgromadzonych, z właściwym sobie humorem przyznał, że widok tak licznie przybyłych gości początkowo skłonił go do myśli, iż parafia przeżywa jakiś wielki jubileusz. – Dopiero ksiądz proboszcz wyjaśnił, co to za jubileusz, za który serdecznie dziękuję – zauważył bp Wróbel. Podkreślił jednak, że najważniejszym wymiarem uroczystości pozostaje święto parafialne i wspólne uwielbienie Boga w tajemnicy Trójcy Świętej.

W homilii ks. Sławomir Knopik nawiązał do słów „Dar i tajemnica”, przypominając tytuł książki św. Jana Pawła II, który – jak zaznaczył – najpełniej oddaje zarówno tajemnicę Trójcy Świętej, jak i sens kapłańskiego oraz biskupiego powołania. Kaznodzieja ukazał drogę życiową jubilata jako historię stopniowego odkrywania Bożego planu – od rodzinnej Bestwiny, przez Stadniki, Rzym i Lublin, aż po Helsinki.

– Każde powołanie kapłańskie w swej najgłębszej warstwie jest wielką tajemnicą. Jest darem, który nieskończenie przerasta człowieka – mówił sercański prowincjał. Przypomniał, że przyszły biskup początkowo związał swoją przyszłość z naukami technicznymi i studiami świeckimi, jednak w 1973 roku odpowiedział na wezwanie do zgromadzenia księży sercanów. Po święceniach prezbiteratu w 1980 roku został skierowany na studia specjalistyczne do Rzymu, gdzie zdobył doktorat z teologii moralnej.

Kaznodzieja wskazał na działalność naukową bp. Wróbla na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim, jego zaangażowanie w problematykę bioetyki oraz późniejszą nominację biskupią, ogłoszoną przez św. Jana Pawła II 30 listopada 2000 roku. Szczególne miejsce w homilii zajęło wspomnienie siedmioletniej posługi w Finlandii.

– Biskup Józef był dla tamtejszego Kościoła pasterzem, który umacniał wiarę i tożsamość katolicką w środowisku bardzo zróżnicowanym i często rozproszonym – podkreślił ks. Knopik. Wyjaśnił, że w czasie jego posługi liczba katolików w diecezji helsińskiej wzrosła z około siedmiu do ponad jedenastu tysięcy wiernych, a Kościół katolicki został w pełni uznany przez państwo fińskie.

Kaznodzieja odczytał przesłanie i błogosławieństwo papieża Leona XIV skierowane do jubilata. Ojciec Święty podziękował bp. Wróblowi za „gorliwą posługę na rzecz duchowego rozwoju wiernych diecezji Helsinek i Lublina”, a także za jego służbę na rzecz Konferencji Episkopatu Polski, zwłaszcza w dziedzinie bioetyki.

Pod koniec liturgii głos zabrali przedstawiciele władz samorządowych oraz lokalnych wspólnot. Wójt gminy Bestwina Grzegorz Boboń przypomniał, że dla mieszkańców jubilat pozostaje przede wszystkim „Józefem z Bestwiny”, który mimo pełnionych funkcji i międzynarodowego doświadczenia nigdy nie utracił więzi ze swoją małą ojczyzną.

– Zabrałeś ze sobą to, co ta ziemia ma najcenniejszego: pracowitość, skromność, głębokie przywiązanie do tradycji oraz szacunek dla drugiego człowieka – mówił przedstawiciel samorządu. Podkreślił także, że przyznany wcześniej bp. Wróblowi tytuł Honorowego Obywatela Gminy Bestwina był wyrazem wdzięczności i dumy lokalnej społeczności.

Życzenia przekazali również przedstawiciele Akcji Katolickiej oraz lokalnych stowarzyszeń. Członkowie stowarzyszenia „Lachy Wczoraj i Na Wieki” wręczyli jubilatowi publikację dokumentującą historię powołań kapłańskich i zakonnych z terenu gminy Bestwina.

W swoim końcowym słowie bp Józef Wróbel dziękował przede wszystkim Bogu za wszystkie otrzymane łaski oraz ludziom, którzy towarzyszyli mu na kolejnych etapach życia i posługi. Z wdzięcznością wspominał rodziców, duszpasterzy rodzinnej parafii, nauczycieli, wychowawców oraz współbraci ze zgromadzenia księży sercanów.

– Z całą powagą, głębią serca i radością pragnę podziękować tutaj, w tej naszej świątyni, Bogu w Trójcy Jedynemu za wszystkie dary jego dobroci i miłosierdzia – mówił jubilat.

Hierarcha dziękował również wspólnocie rodzinnej parafii za modlitwę i świadectwo wiary. Nie krył wzruszenia przygotowaną wystawą poświęconą jego życiu i działalności. – Ja się tam nie rozpoznaję w wielu wymiarach – żartował, podkreślając jednak, że wydarzenie stało się dla niego doświadczeniem życzliwości, wspólnoty i pamięci o korzeniach.

Historia życia i posługi bp. Józefa Wróbla SCJ, przypomniana podczas jubileuszu 25-lecia jego sakry biskupiej w rodzinnej Bestwinie, ukazuje drogę kapłana i naukowca, którego powołanie dojrzewało stopniowo – od beskidzkiej miejscowości, przez zgromadzenie księży sercanów, studia specjalistyczne w Europie, aż po odpowiedzialną posługę biskupią w Finlandii i Polsce.

Józef Wróbel urodził się w 1952 roku w Bestwinie. Po ukończeniu szkoły podstawowej w rodzinnej miejscowości kontynuował naukę w liceum w Żywcu, a następnie podjął studia techniczne. Jak przypomniano w jubileuszowej homilii, początkowo jego życiowe plany związane były z motoryzacją i naukami ścisłymi. Przełom nastąpił w grudniu 1973 roku, kiedy odpowiedział na powołanie do Zgromadzenia Księży Najświętszego Serca Jezusowego.

Formację zakonną i filozoficzno-teologiczną odbył w Wyższym Seminarium Misyjnym Księży Sercanów w Stadnikach. Święcenia kapłańskie przyjął 12 czerwca 1980 roku. Wkrótce po nich został skierowany na specjalistyczne studia do Rzymu, gdzie na Akademii Alfonsianum uzyskał doktorat z teologii moralnej. Uzupełniał także swoją formację naukową we Fryburgu w Szwajcarii oraz podczas praktyki specjalistycznej na uniwersytecie w Leuven w Belgii.

Po powrocie do Polski zaangażował się w działalność dydaktyczną i naukową. Najpierw pracował w seminarium księży sercanów, a następnie związał się z Katolickim Uniwersytetem Lubelskim. Szczególnym obszarem jego zainteresowań stała się teologia moralna oraz bioetyka. Z czasem bp Wróbel stał się jednym z najbardziej rozpoznawalnych polskich specjalistów w tej dziedzinie, uczestnicząc w pracach licznych gremiów eksperckich i komisji Konferencji Episkopatu Polski.

Przełomowym momentem w jego życiu była nominacja biskupia ogłoszona przez św. Jana Pawła II 30 listopada 2000 roku. Ks. prof. Józef Wróbel SCJ został mianowany ordynariuszem diecezji Helsinki w Finlandii. Sakrę biskupią przyjął 27 stycznia 2001 roku w luterańskim kościele św. Jana w Helsinkach.

Posługa w Finlandii okazała się jednym z najważniejszych etapów jego biskupiego życia. Diecezja helsińska była wówczas niewielką wspólnotą liczącą około siedmiu tysięcy katolików, rozproszonych na rozległym terytorium kraju i reprezentujących kilkadziesiąt narodowości. Bp Wróbel prowadził duszpasterstwo w środowisku diaspory i ekumenizmu, umacniając katolicką tożsamość wiernych poprzez wizytacje parafii, katechezę oraz działalność formacyjną.

W czasie jego posługi nastąpił rozwój struktur Kościoła katolickiego w Finlandii. Liczba wiernych wzrosła do ponad jedenastu tysięcy, a Kościół katolicki uzyskał pełne uznanie państwowe. Za kadencji bp. Wróbla w Helsinkach wprowadzono również publiczną procesję Bożego Ciała, która stała się widocznym świadectwem obecności katolików w przestrzeni publicznej kraju o dominującej tradycji luterańskiej.

Jako teolog moralista bp Wróbel był zapraszany do udziału w debatach dotyczących etyki i godności ludzkiego życia. W Finlandii współpracował także ze środowiskami luterańskimi i prawosławnymi, uczestnicząc w inicjatywach dialogu ekumenicznego.

W 2008 roku papież Benedykt XVI przyjął jego rezygnację z funkcji ordynariusza Helsinek i mianował go biskupem pomocniczym archidiecezji lubelskiej. Od tego czasu bp Wróbel kontynuuje działalność duszpasterską, naukową i ekspercką w Polsce, pozostając aktywnym członkiem gremiów bioetycznych Konferencji Episkopatu Polski.

Jak podkreślił prowincjał polskich księży sercanów, droga bp. Józefa Wróbla – od Bestwiny przez Stadniki, Rzym, Lublin i Helsinki – była stopniowym odkrywaniem Bożego planu oraz odpowiedzią na wezwanie wyrażone w jego biskupim zawołaniu: „Omnia mea tua sunt” – „Wszystko, co moje, jest Twoje”.