Jaki jest los małych dzieci, które umierają bez chrztu?
Możemy mieć nadzieję, że idą do nieba.


Do takich wniosków doszła Międzynarodowa Komisja Teologiczna w dokumencie pt. „Nadzieja zbawienia dla dzieci, które umierają bez chrztu” z dn19.01. 2007 r ( tekst polski – Radom 2008)

Autorzy dokumentu podkreślają, że poruszając ten temat mamy tu do czynienia nie z teologicznie pewną wiedzą, lecz z nadzieją zbawienia. Oczywiście ta nadzieja nie może w żaden sposób prowadzić do lekceważenia sakramentu chrztu.
Wprawdzie dokument komisji nie ma rangi oficjalnego nauczania Kościoła, jednak opracowanie teologów zaaprobowane przez Papieża Benedykta XVI jest ważnym dokumentem który utwierdza naszą nadzieję.

Watykańska komisja zajęła się, problemem losu dzieci, które umierają bez chrztu jeszcze w czasie gdy jej przewodniczącym był kard. Ratzinger. Temat pojawił się ze względów duszpasterskich. Biskupi zwracali się często do Kongregacji Nauki Wiary z zapytaniem, w jaki sposób głosić nadzieję rodzicom dzieci zmarłych bez chrztu.

W historii Kościoła funkcjonowało pojęcie “limbus puerorum” – otchłani przeznaczonej dla nieochrzczonych dzieci. Miał to być stan swego rodzaju zawieszenia między potępieniem a zbawieniem. Ta teoria rozwinęła się na Zachodzie głównie pod wpływem św. Augustyna i była wnioskiem z nauki o grzechu pierworodnym i prawdy o konieczności chrztu do zbawienia. Komisja Teologiczna zwróciła uwagę, że teoria “limbus puerorum” nie była jednak nigdy dogmatem wiary Kościoła, ale miała jedynie charakter dość powszechnej opinii teologicznej.

W dokumencie zwrócono uwagę, że Pismo Święte nie mówi wprost o losie dzieci umierających bez chrztu. Mówi wyraźnie o konieczności chrztu do zbawienia. Jednak konieczność sakramentu nie jest absolutna.
To, co zostało nam objawione o miłosierdziu Bożym, o zbawieniu w Chrystusie i o roli Kościoła, daje podstawy do nadziei na zbawienie dzieci umierających bez chrztu.
„Boża łaska dociera do wszystkich ludzi i Jego Opatrzność obejmuje wszystkich” – stwierdzają autorzy w dokumencie. „Bóg nie wymaga od nas rzeczy niemożliwych. Boża moc nie jest ograniczona do sakramentów (…). Bóg zatem może dać łaskę chrztu bez udzielania samego sakramentu, i ten fakt powinien być szczególnie wzięty pod uwagę, kiedy udzielenie sakramentu byłoby niemożliwe.

Autorzy pod koniec tekstu stwierdzają:
“Chrześcijanie, nawet jeśli nie są w stanie wyjaśnić, jak mogą dostąpić zbawienia dzieci nieochrzczone, to jednak ośmielają się mieć nadzieję, że Bóg przyjmie je do siebie w swoim zbawczym miłosierdziu. /…/ nadzieja, którą żywią odnośnie do swego zbawienia, może rozciągnąć się także na te nowo narodzone dzieci.”
Również Rada Naukowa KEP stwierdza: “/…/ nie widać rozumnych podstaw dla wyłączenia dzieci nieochrzczonych z powszechnej zbawczej woli Boga, która obejmuje niechrześcijan dorosłych, o których mówi Sobór Watykański II w Lumen Gentium w numerze 16. Skoro zbawcza łaska Chrystusa obejmuje wszystkich, którzy “bez własnej winy nie znając Ewangelii Chrystusowej i Kościoła Chrystusowego, […] mogą osiągnąć wieczne zbawienie i Opatrzność Boża nie odmawia koniecznej do zbawienia pomocy takim, którzy bez własnej winy w ogóle nie doszli jeszcze do wyraźnego poznania Boga, a usiłują, nie bez łaski Bożej, wieść uczciwe życie” (tamże), to tym bardziej weryfikuje się to w odniesieniu do niewinnego dziecka.”

Podobną wypowiedź opublikowała Rada Naukowa KEP w Opinii teologicznej o losie dzieci zmarłych bez chrztu, [Warszawa z dn. 20.03.2002, (Ecclesiastica 2003/2)] – tekst ten nawiązuje do wypowiedzi Kongregacji Nauki Wiary w sprawie losu dzieci zmarłych bez Chrztu z 2 października 2001 r.

Modlitwa Ofiarowania Nienarodzonego Dziecka


Ojcze Miłosierny, Ty nam dałeś Maryję za Matkę, niech więc Ona otacza matczyną opieką także nasze zmarłe dziecko.
Maryjo, przyjmij je z całą miłością, tak jak przyjęłaś swojego umiłowanego Syna Jezusa Chrystusa w dniu Zwiastowania i w dniu Jego Śmierci. 
Otocz je swą macierzyńską miłością, której nie może mu już dać w pełni ziemska matka. 
Święty Józefie, opiekunie Pana Jezusa, zastąp naszemu dziecku jego ziemskiego ojca.
Pokornie Cię błagamy, wszechmogący Boże, niech Anioł Stróż naszego dziecka, jego opiekun na czas ziemskiej pielgrzymki, zaniesie je przed Twoje oblicze. Niech ma ono udział w Twojej radości, światłości i pokoju.
Prosimy Cię również za nas samych. Uzdrów w nas wszystko to, co wymaga uleczenia – Ty widzisz nasz ból, tęsknotę, niezrozumienie, zwątpienie. Napełnij nasze serca miłością i pokojem. Niech miłość do naszego zmarłego dziecka towarzyszy nam przez całe życie, dopomóż, aby pamięć o nim w nas nie zginęła. Przez Chrystusa Pana naszego. Amen.

(Modlitwa umieszczona na stronie Sanktuarium Bożego Miłosierdzia w łagiewnikach)

http://www.milosierdzie.pl/index.php/pl/swiatowe-centrum/dzieci-utracone/modlitwa-ofiarowania-nienarodzonego-dziecka.html

Prawa rodzicow dziecka przedwcześnie zmarłego
Według stanu prawnego z dnia 2017-10-01


Odejście dziecka, zwłaszcza tak przedwczesne, zawsze jest wielkim dramatem. Ważne, aby przeżywając go rodzice nie byli osamotnieni oraz wiedzieli jakie prawa im przysługują.
Dlatego tak ważna wtedy jest dyskretna obecność ludzi życzliwych oraz modlitwa w ich intencji.

Poniżej przedstawiamy zestawienie podstawowych praw jakie rodzicom przysługują w sytuacji takiej bolesnej straty.

Ważne!
Jeżeli rodzice dowiadują się w szpitalu, że ich dziecko zmarło powinni od razu zastrzec, że chcą odebrać ciało dziecka w celach pochówku.

1. Rodzice mają prawo ochrzcić dziecko jeśli nie ma pewności, że urodziło się martwe.
Kodeks Prawa Kanonicznego, który jest uwzględniony w polskim prawie przez postanowienia konkordatu stwierdza: „płody poronione, jeśli żyją, należy, jeśli to możliwe, chrzcić”.( Kanon 871). Sens sformułowania warunku „jeśli żyją” jest taki, że należy chrzcić dziecko, o ile tylko nie ma pewności, że ono zmarło. Osobą chrzczącą może być każdy, kto pragnie dla dziecka chrztu.
W takiej sytuacji udziela się „chrztu z wody“. Polewając wodą głowę, ewentualnie inną część ciała dziecka, mówi się: „Ja ciebie chrzczę w imię Ojca i Syna i Ducha Świętego”. Nadanie imienia przy chrzcie może być problematyczne, kiedy dziecko jest tak małe, że nie można rozpoznać jego płci. Jednak wypowiedzenie imienia nie jest konieczne dla ważności chrztu, ponieważ wystarczy identyfikacja chrzczonej osoby.

2. Rodzice powinni mieć możliwość do bycia blisko z dzieckiem.
Jeśli dziecko umrze w szpitalu nie tylko rodzice, ale i pozostali członkowie rodziny, mają naturalne prawo opłakać śmierć dziecka oraz pomodlić się w intymnych warunkach. Jeśli wiek płodu na to pozwala i rodzice tego chcą, mają prawo popatrzeć na dziecko, potrzymać jego ciało. Niekiedy rodzina chce wykonywania fotografii, odbicia stopy lub dłoni dziecka. Dopiero po takim pożegnaniu następować powinno stwierdzenie zgonu i dalsze procedury.

3. Rodzic ma prawo do uzyskania informacji i dokumentacji medycznej, oraz do zachowania tajemnicy lekarskiej.

Podstawa prawna: Dz.U. 1997 Nr 28 poz. 152
Ustawa z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty.

Art. 31.
1. Lekarz ma obowiązek udzielać pacjentowi lub jego ustawowemu przedstawicielowi przystępnej informacji o jego stanie zdrowia, rozpoznaniu, proponowanych oraz możliwych metodach diagnostycznych, leczniczych, dających się przewidzieć następstwach ich zastosowania albo zaniechania, wynikach leczenia oraz rokowaniu.

2. Lekarz może udzielić informacji, o której mowa w ust. 1, innym osobom za zgodą pacjenta lub jego przedstawiciela ustawowego.

6. Jeżeli pacjent nie ukończył 16 lat lub jest nieprzytomny bądź niezdolny do zrozumienia znaczenia informacji, lekarz udziela informacji osobie bliskiej w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta

Dz.U. 2009 Nr 52 poz. 417 (tekst jednolity)
Ustawa z 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta

Art. 9.
1. Pacjent ma prawo do informacji o swoim stanie zdrowia.

2. Pacjent, w tym małoletni, który ukończył 16 lat, lub jego przedstawiciel ustawowy mają prawo do uzyskania od osoby wykonującej zawód medyczny przystępnej informacji o stanie zdrowia pacjenta, rozpoznaniu, proponowanych oraz możliwych metodach diagnostycznych i leczniczych, dających się przewidzieć następstwach ich zastosowania albo zaniechania, wynikach leczenia oraz rokowaniu, w zakresie udzielanych przez tę osobę świadczeń zdrowotnych oraz zgodnie z posiadanymi przez nią uprawnieniami.

5. Po uzyskaniu informacji, o której mowa w ust. 2, pacjent ma prawo przedstawić osobie wykonującej zawód medyczny swoje zdanie w tym zakresie.

6. W przypadku określonym w art. 31 ust. 4 ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty (Dz. U. z 2017 r. poz. 125 i 767), pacjent ma prawo żądać, aby lekarz udzielił mu informacji, o której mowa w ust. 2, w pełnym zakresie.

Pomocne akty prawne

• Ustawa z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta (Dz.U. z 2016 r. poz. 186 z późn. zm., w brzmieniu obowiązującym od dnia 11 maja 2017 r.)
• Ustawa z dnia 24 kwietnia 2009 r. Przepisy wprowadzające ustawę o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta, ustawę o akredytacji w ochronie zdrowia oraz ustawę o konsultantach w ochronie zdrowia (Dz. U. z 2009 r. Nr 76, poz. 641)
• Ustawa z dnia 19 sierpnia 1994 r. o ochronie zdrowia psychicznego (Dz. U. z 2017 r. poz. 882)
• Rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 9 listopada 2015 r. w sprawie rodzajów, zakresu i wzorów dokumentacji medycznej oraz sposobu jej przetwarzania (Dz. U. z 2015 r. poz. 2069)

4. Rodzic ma prawo do pochowania dziecka (jego ciała czy szczątków) bez względu na tydzień zakończenia ciąży i bez potrzeby określenia płci i rejestracji dziecka w USC. Szpital wydaje w tym celu Kartę Zgonu. Dokument ten jest potrzebny w trakcie załatwiania formalności w jednostce zarządzającej cmentarzem. Prawo do pochówku nie jest obecnie uzależnione od prawa do rejestracji. Na tej podstawie szpitale wydają do pochowania dziecka martwo urodzonego kartę zgonu dla celów pochówku, bez adnotacji USC. ZOZ nie ma jednak obowiązku wydawania z urzędu karty zgonu wszystkim rodzicom dzieci martwo urodzonych. Wydanie karty zgonu dla dziecka martwo urodzonego następuje nie z urzędu lecz na wniosek osoby uprawnionej do pochowania.

Ze względów na różnego rodzaju procedury podejmowane w szpitalach istotne jest by rodzice dziecka zmarłego jak najszybciej wyrazili wolę, że chcą odebrać ciało dziecka w celach pochówku. Brak aktu urodzenia ani aktu zgonu dziecka wynikający z braku ustalenia płci dziecka nie jest przeszkodą do jego pochowania. Ważne, że szpital ma obowiązek wydać zwłoki nie tylko rodzicom ale też członkom rodziny lub osobie obcej, zobowiązującej się do ich pochowania.

Podstawa prawna : Dz.U. 1959 nr 11 poz. 62
Ustawa z dnia 31 stycznia 1959 r.
o cmentarzach i chowaniu zmarłych

Art. 8. 1. Przyjęcie zwłok do pochowania na cmentarz następuje po przedstawieniu dokumentów określonych w art. 11 ust. 4b i 9.

Art. 11. 1. Zgon i jego przyczyna powinny być ustalone przez lekarza, leczącego chorego w ostatniej chorobie.
2. W razie niemożności dopełnienia przepisu ust. 1, stwierdzenie zgonu i jego przyczyny powinno nastąpić w drodze oględzin, dokonywanych przez lekarza lub w razie jego braku przez inną osobę, powołaną do tej czynności przez właściwego starostę

4. Osoby wymienione w ust. 1 i 2 stwierdzają zgon i jego przyczyny, a następnie wypełniają wydawaną wtym celu kartę zgonu. Karta zgonu jest wydawana podmiotom, o których mowa w art. 10 ust. 1 i 3, [rodzicom, krewnym …]w jednym egzemplarzu.

4a. Podmiot, któremu zostanie wydana karta zgonu, przedkłada ją kierownikowi urzędu stanu cywilnego, który uzupełnia ją wraz z adnotacją o zarejestrowaniu zgonu wrejestrze stanu cywilnego lub adnotacją ozgłoszeniu zgonu, jeżeli zpowodu niedostępności rejestru nie jest możliwe zarejestrowanie zgonu wdniu jego zgłoszenia.

4b. Podmiot, któremu została wydana karta zgonu, przekazuje część karty zgonu, zawierającą nazwisko, nazwisko rodowe, imię (imiona) osoby zmarłej, stan cywilny osoby zmarłej, datę i miejsce zgonu, datę i miejsce urodzenia osoby zmarłej, imiona i nazwiska rodziców osoby zmarłej, informację, czy zgon nastąpił w wyniku choroby zakaźnej, oraz zawierającą adnotację o zarejestrowaniu zgonu lub zgłoszeniu zgonu, administracji cmentarza w celu pochowania zwłok.

5a. W przypadku dziecka martwo urodzonego, bez względu na czas trwania ciąży, dla którego, na wniosek osoby uprawnionej do pochowania, o której mowa w art. 10 ust. 1, sporządzono kartę zgonu, w celu pochowania zwłok nie jest wymagana adnotacja urzędu stanu cywilnego o zarejestrowaniu zgonu

5. Rodzice mają prawo do rejestracji urodzenia dziecka w Urzędzie Stanu Cywilnego bez względu na tydzień zakończenia ciąży. Szpital powinien wystawić odpowiedni dokument, który to umożliwia – obecnie jest to Karta Martwego Urodzenia.

Do jej wystawienia wymagane jest określenie płci dziecka. Dopiero na tej podstawie USC wystawia Akt Urodzenia dziecka z adnotacją, że urodziło się martwo. Zastępuje on także Akt Zgonu, którego w tym wypadku nie sporządza się dodatkowo. Przekroczenie ustawowych terminów na dokonanie rejestracji (np. z powodu oczekiwania na wyniki badań) nie pozbawia prawa do dokonania jej później.

Niestety przepisy nie precyzują, jakimi możliwymi metodami szpitale mają obowiązek na swój koszt określać płeć dla potrzeb rejestracji urodzeń. W praktyce koszty badań genetycznych płci nadal są przerzucane na rodziców, ponieważ szpitale odmawiają wykonywania ich we własnym zakresie, powołując się na to, że badania te nie są świadczeniami zdrowotnymi i nie są refundowane przez NFZ. Należy wiedzieć, że przy zlecaniu ewentualnego badania genetycznego można zlecić tylko ustalenie płci dziecka (jest to tańsze badanie, niż całościowe badanie genetyczne)

Prawo do rejestracji dotyczy również poronień (porodów), które odbyły się w domu. W takim wypadku dokumenty dla USC powinien wystawić szpital (lekarz lub położna), do którego zgłosiła się kobieta po poronieniu (porodzie).

Prawo do rejestracji dotyczy również poronień (porodów), które odbyły się poza granicami Polski, nawet jeśli państwo, w którym doszło do poronienia (porodu), prawo to ogranicza ze względu na długość trwania ciąży. Rejestracja odbywa się za pośrednictwem konsula (jeśli to konieczne), a urzędem właściwym do dokonania rejestracji jest wtedy USC Warszawa-Śródmieście.

Podstawa prawna: Dz.U. 2014 poz. 1741
Ustawa z dnia 28 listopada 2014 r. Prawo o aktach stanu cywilnego

Art. 52. 1. Akt urodzenia sporządza się w dniu zgłoszenia urodzenia dziecka, a jeżeli zgłoszenie urodzenia nastąpiło w sposób określony w art. 17 – w następnym dniu roboczym po dniu zgłoszenia urodzenia.

2. Jeżeli dziecko urodziło się martwe, nie sporządza się aktu zgonu, a sporządza się akt urodzenia z adnotacją, że dziecko urodziło się martwe.

Art. 53. 1. Akt urodzenia sporządza się na podstawie karty urodzenia lub karty martwego urodzenia przekazanej przez podmiot wykonujący działalność leczniczą oraz protokołu zgłoszenia urodzenia.

2.Podmiot wykonujący działalność leczniczą pozyskuje i przetwarza dane dotyczące: miejsca zamieszkania rodziców dziecka, w tym okresu przebywania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na obszarze danej gminy, o ile są znane, wykształcenia rodziców dziecka, informacje o stanie zdrowia dziecka dotyczące: długości, ciężaru ciała, punktów w skali Apgar, oraz informacje o ciąży i porodzie dotyczące: okresu trwania ciąży i wielorakości oraz dane o poprzednich ciążach i porodach matki dziecka.

Art. 54.
3. Karta martwego urodzenia zawiera dane wymagane w karcie urodzenia oraz
informację, że dziecko urodziło się martwe. Kartę martwego urodzenia przekazuje się kierownikowi urzędu stanu cywilnego wterminie jednego dnia od dnia jej sporządzenia. Jeżeli nie jest możliwe ustalenie płci dziecka, karty martwego urodzenia nie przekazuje się.

4. Karta urodzenia i karta martwego urodzenia są przekazywane kierownikowi urzędu stanu cywilnego w formie dokumentu elektronicznego opatrzonego bezpiecznym podpisem elektronicznym weryfikowanym przy pomocy ważnego kwalifikowanego certyfikatu.

Art. 55. 1. Zgłoszenia urodzenia dziecka dokonuje się w terminie 21 dni od dnia sporządzenia karty urodzenia, a w przypadku gdy dziecko urodziło się martwe – w terminie 3 dni od dnia sporządzenia karty martwego urodzenia.

2. Jeżeli nie dokonano zgłoszenia urodzenia w terminie 21 dni od dnia sporządzenia karty urodzenia lub wterminie 3dni od dnia sporządzenia karty martwego urodzenia, kierownik urzędu stanu cywilnego sporządza z urzędu akt urodzenia na podstawie karty urodzenia albo karty martwego urodzenia, z adnotacją o sporządzeniu aktu z urzędu, oraz informuje rodziców dziecka o jego sporządzeniu.

Art. 57. 1. Zgłoszenia urodzenia dokonują matka lub ojciec dziecka posiadający pełną zdolność do czynności prawnych. Matka lub ojciec dziecka, którzy ukończyli 16 lat, dokonują zgłoszenia urodzenia, jeżeli posiadają ograniczoną zdolność do czynności prawnych. W pozostałych przypadkach zgłoszenia urodzenia dokonują przedstawiciel ustawowy lub opiekun matki.

2. Zgłoszenia urodzenia można dokonać przez pełnomocnika.

6. Rodzic ma prawo do urlopu macierzyńskiego i (lub) zasiłku macierzyńskiego bez względu na tydzień zakończenia ciąży, o ile zarejestruje swoje zmarłe dziecko dziecko w USC. Prawo to przysługuje w zależnosci od nawiązanych stosunków pracy lub podlegania właściwym ubezpieczeniom z innego tytułu. W przypadku urodzenia martwego dziecka kobieta ma prawo do 8 tygodni urlopu licząc od dnia porodu. W tym celu należy przedstawić pracodawcy Akt Urodzenia z adnotacją o martwym urodzeniu, który jest wystarczającym udokumentowaniem tego prawa.

Niewskazanie przez szpital w zgłoszeniu urodzenia dziecka martwego danych dotyczących m.in. płci dziecka (wczesne poronienia), uniemożliwia w obecnym stanie prawnym sporządzenie aktu urodzenia z adnotacją: „dziecko martwo urodzone”.

Wspomniana wyżej odmowa dokonania rejestracji martwego urodzenia dziecka w USC skutkuje brakiem możliwości uzyskania świadczeń związanych z urodzeniem dziecka (np. udzielenie urlopu macierzyńskiego, wypłata zasiłku z tytułu urodzenia dziecka czy wypłata odszkodowań z tytułu posiadanych odpowiednich polis ubezpieczeniowych itp.).

Podstawa prawna: Dz.U. 1974 Nr 24 poz. 141 (tekst jednolity z 2017 r)
Kodeks pracy

Art. 1801. § 1. W razie urodzenia martwego dziecka lub zgonu dziecka przed upływem 8 tygodni życia, pracownicy przysługuje urlop macierzyński w wymiarze 8 tygodni po porodzie, nie krócej jednak niż przez okres 7 dni od dnia zgonu dziecka. Pracownicy, która urodziła więcej niż jedno dziecko przy jednym porodzie, przysługuje w takim przypadku urlop macierzyński w wymiarze stosownym do liczby dzieci pozostałych przy życiu.

§ 2. W przypadku zgonu dziecka po upływie 8 tygodni życia, pracownica zachowuje prawo do urlopu macierzyńskiego przez okres 7 dni od dnia zgonu dziecka. Pracownicy, która urodziła więcej niż jedno dziecko przy jednym porodzie, przysługuje w takim przypadku urlop macierzyński w wymiarze stosownym do liczby dzieci pozostałych przy życiu, nie krócej jednak niż przez okres 7 dni od dnia zgonu dziecka.

7. Rodzic ma prawo do uzyskania zasiłku pogrzebowego bez względu na tydzień zakończenia ciąży, o ile zarejestruje dziecko w USC. W ZUS-ie należy przedstawić dokumenty potwierdzające poniesienie kosztów pochówku (np. faktury za trumnę, urnę lub usługi pogrzebowe na cmentarzu), Akt Urodzenia z adnotacją o martwym urodzeniu oraz dokument potwierdzający prawo do świadczeń (np. zaświadczenie od pracodawcy o podleganiu ubezpieczeniom społecznym).

Podstawa prawna: Dz.U. 1998 nr 162 poz. 1118 (tekst jednolity z 2017 r.)
Ustawa o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych.

Art. 77. 1.
Zasiłek pogrzebowy przysługuje w razie śmierci:
1) ubezpieczonego;
2) osoby pobierającej emeryturę lub rentę;
4) członka rodziny osoby wymienionej w pkt 1 i 2.

2. Członkami rodziny, o których mowa w ust. 1 pkt 4, są:
3) dzieci własne, dzieci drugiego małżonka, dzieci przysposobione idzieci
umieszczone w rodzinie zastępczej;
4) przyjęte na wychowanie i utrzymanie przed osiągnięciem pełnoletności inne
dzieci niż wymienione w pkt 3;
Przydatne telefony:

Biuro Praw Pacjenta przy Ministrze Zdrowia, bezpłatna infolinia: 0 800 190 590
w godzinach od 9.00 do 21.00

Ministerstwo Zdrowia, Departament Matki i Dziecka:
Realizuje zadania dotyczące profilaktyki zdrowotnej oraz opracowywania i wdrażania rozwiązań systemowych w zakresie opieki zdrowotnej nad kobietami w okresie ciąży, porodu i połogu. Wykonuje też zadania związane z przepisami ustawy o planowaniu rodziny, ochronie płodu ludzkiego i warunkach dopuszczalności przerywania ciąży.

Anna Widarska dyrektor
Telefon:(022) 53 00 383, (022) 53 00 386, e-mail: dep-md@mz.gov.pl

Akty prawne obowiązujące w Rzeczpospolitej Polskiej dotyczące dokumentów związanych z pogrzebem dziecka martwo- lub nowonarodzonego oraz praw jego rodziców


Linki odsyłają do bazy ISAP (Internetowy System Aktów Prawnych), udostępnionej na stronie Kancelarii Sejmu udostępniającej akty prawne obowiązujące w Polsce

Prawo dostępu do dokumentacji medycznej związanej z przebiegiem ciąży

Dz.U. 2015 poz. 2069
Rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 9 listopada 2015 r.
w sprawie rodzajów, zakresu i wzorów dokumentacji medycznej oraz sposobu jej przetwarzania

http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20150002069

Rozporządzenie o procedurze wydawania karty martwego urodzenia

Dz.U. 2015 poz. 171
Rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 12 stycznia 2015 r.
w sprawie wzorów karty urodzenia i karty martwego urodzenia

http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20150000171

Rozporządzenie o procedurze wydawania Karty zgonu

Dz.U. 2015 poz. 231
Rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 11 lutego 2015 r.
w sprawie wzoru karty zgonu

http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20150000231

Rozporządzenie o dokumentach związanych z USC

Dz.U. 2014 poz. 1741
Ustawa z dnia 28 listopada 2014 r.
Prawo o aktach stanu cywilnego (obowiązuje od 2015-03-01, niektóre zapisy od 2015-01-01 lub 2018-01-01)

http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20140001741

Prawo do urlopu i zasiłku macierzyńskiego

Dz.U. 1974 nr 24 poz. 141
Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r.
Kodeks pracy

http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19740240141

http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19960600281

Prawo do zasiłku pogrzebowego

Dz.U. 1998 nr 162 poz. 1118
Ustawa z dnia 17 grudnia 1998 r.
o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych.

http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19981621118