W 108. rocznicę śmierci służebnicy Bożej Matki Marii Łempickiej, 24 stycznia 2026 r., w sanktuarium Wieczystej Adoracji Najświętszego Sakramentu w Kętach zgromadzili się wierni na wspólnej modlitwie, prosząc o jej wstawiennictwo. Uczestniczyli w niej także pielgrzymi z innych zakątków diecezji.

Eucharystii, sprawowanej z udziałem kapelana klarysek kęckich ks. Józefa Lacha SCJ, przewodniczył ks. Piotr Leśniak, proboszcz parafii św. Pawła Apostoła w Bielsku-Białej, rodak kęcki. Po Mszy św. modlono się przy sarkofagu Matki Marii od Najświętszego Serca Jezusa, polecając Bogu liczne intencje przynoszone co miesiąc przez pielgrzymów.

W kazaniu celebrans nawiązał do słów Ewangelii św. Jana: „Słowo stało się ciałem i zamieszkało między nami”, ukazując tajemnicę Bożego „zamieszkiwania” pośród ludzi. Prześledził kolejne „mieszkania Jezusa” – od łona Maryi, przez Betlejem, Egipt, Nazaret i Kafarnaum – wskazując na logikę Bożego minimalizmu, w której Bóg wybiera to, co małe i niepozorne, aby czynić wielkie rzeczy.

Kaznodzieja podkreślił, że Kafarnaum – niewielka rybacka wioska – stało się miejscem licznych cudów, podobnie jak kęcki kościół i klasztor, ufundowane przez Matkę Marię Łempicką, gdzie od lat trwają strumienie łask dzięki darowi wieczystej adoracji Najświętszego Sakramentu. Zwrócił uwagę, że Bóg pragnie nie tylko świątyń z kamienia, ale przede wszystkim serc ludzkich, w których chce zamieszkać i działać.

Podczas modlitwy przy sarkofagu służebnicy Bożej Matki Marii Łempickiej wierni zanosili liczne, często bardzo osobiste prośby i dziękczynienia. Polecano Bogu m.in. osoby ciężko chore, prosząc o uzdrowienie oraz siłę w cierpieniu, w tym w intencjach osób zmagających się z chorobą nowotworową oraz długotrwałymi schorzeniami bez jednoznacznej diagnozy.

W modlitwach pojawiły się również prośby o zgodę, wzajemne przebaczenie i odbudowanie relacji w małżeństwach przeżywających kryzys, a także o trzeźwość i wytrwanie w podjętych postanowieniach. Wierni prosili o łaskę powrotu do wiary dla bliskich, szczególnie dla dzieci i dorosłych synów oddalonych od Kościoła, oraz o dobre wybory życiowe i powołania.

Nie zabrakło intencji związanych z codziennymi sprawami życia: o pomyślne rozwiązanie trudnych spraw sądowych i rodzinnych, o zdanie egzaminów i zakończenie studiów, o znalezienie pracy oraz o bezpieczny powrót bliskich z wyjazdów. Składano także dziękczynienia za otrzymane łaski, prosząc o dalszą opiekę i Boże błogosławieństwo dla rodzin, a także modlono się za zmarłych, polecając ich Bożemu miłosierdziu.

Walentyna Julianna Józefa Łempicka urodziła się 7 lutego 1833 roku w majątku Godziszewy k. Rypina, w diecezji płockiej. W 1859 roku wstąpiła do zgromadzenia sióstr felicjanek w Warszawie. Po kasacie zakonu, kiedy grupa kontemplacyjna sióstr zwanych kapucynkami została przeniesiona do klasztoru bernardynek w Łowiczu, s. Łempicka osobiście postarała się u cara Aleksandra II o przyznanie kapucynkom osobnego klasztoru w Przasnyszu. Tutaj została przyjęta do klauzury i rozpoczęła nowicjat. Potem przeniosła się do Rzymu, gdzie za pozwoleniem papieża Piusa IX odbyła nowicjat u sióstr Maryi Wynagrodzicielki. W 1873 roku, jako s. Maria od Najświętszego Serca Jezusa, złożyła śluby proste wg reguły św. Klary.

W 1874 roku powróciła do kraju. W 1880 roku, za zgodą kard. Albina Dunajewskiego, rozpoczęła fundację zgromadzenia kapucynek św. Feliksa z Cantalice w Kętach. Po 20 latach bezskutecznych starań o ich pełne zatwierdzenie przez władze państwowe i kościelne w 1909 przyjęła decyzję o inkorporacji do zakonu franciszkanek Najświętszego Sakramentu ze Lwowa. Zgodę na inkorporację wydał m.in. krakowski kardynał Jan Puzyna oraz lwowski arcybiskup św. Józef Bilczewski. 8 lat przed śmiercią mniszka uległa ciężkiemu wypadkowi, po którym ponownie przyjęła pozycję prostej nowicjuszki w klasztorze. Zmarła 24 stycznia 1918 w Kętach.

Owocem diecezjalnego etapu procesu beatyfikacyjnego tej służebnicy Bożej, rozpoczętego 7 lutego 2006 roku i zakończonego 28 stycznia 2009 roku, jest ponad 4 tys. stron świadectw, opisujących życie i działalność zakonnicy. Zebrana dokumentacja trafiła do rzymskiej Kongregacji ds. Świętych.