W 30. rocznicę śmierci reżysera filmowego Krzysztofa Kieślowskiego w Bielsku-Białej odbędzie się wyjątkowe wydarzenie muzyczne. Utwór „Requiem dla mojego Przyjaciela”, muzyczny hołd dla autora nagradzanego na całym świecie „Dekalogu” oraz trylogii „Trzy kolory”, zabrzmi 13 marca br. o godz. 19.00 w kościele św. Stanisława BM w Starym Bielsku.

Organizatorem wydarzenia jest Bielskie Centrum Kultury. Patronat honorowy nad koncertem objęli: Jarosław Klimaszewski – prezydent Bielska-Białej oraz Roman Pindel – biskup bielsko-żywiecki.

„Requiem dla mojego Przyjaciela” to utwór skomponowany przez pochodzącego z Bielska-Białej Zbigniewa Preisnera – wieloletniego współpracownika i przyjaciela reżysera.

„13 marca 30 lat temu był najczarniejszym dniem w moim życiu. Niespodziewanie zmarł Krzysztof Kieślowski, wielki reżyser, humanista i piękny człowiek. W ten dramatyczny sposób zakończyła się nasza wieloletnia współpraca. Nie wszystek umarł. Zostały po nim fantastyczne filmy, które są dzisiaj inspiracją dla wielu młodych reżyserów” – wspomina Zbigniew Preisner.

Kompozytor wskazuje również na symboliczny wymiar wydarzenia. „On nie umarł, on tylko przeszedł do pokoju obok. Requiem dla mojego przyjaciela towarzyszyło mu w jego ostatniej ziemskiej drodze” – podkreśla.

Zarejestrowany koncert zobaczyć będzie można jeszcze tego samego dnia, 13 marca o godzinie 21.00 online, na kanale YouTube Bielskiego Centrum Kultury im. Marii Koterbskiej.

Wystąpią: Edyta Krzemień (sopran), Robert Crowe (męski sopran), Łukasz Konieczny (bas), Daniel Domarecki (tenor), Jakub Burzyński (kontratenor) oraz instrumentaliści: Aleksander Daszkiewicz, Katarzyna Jawor, Beata Ogryzek, Radosław Pujanek (skrzypce), Kamila Jakubowska (altówka), Magdalena Pluta (wiolonczela), Jan Jerzy Kołacki (kontrabas) oraz Sławomir Berny (gongi, dzwony).

Koncert poprowadzi Zbigniew Preisner.

Wczesną twórczość Kieślowskiego utożsamiano z kinem moralnego niepokoju. Filmy: „Personel”, „Blizna”, „Amator”, „Przypadek” to paradokumenty ukazujące rzeczywistość ówczesnej Polski. W dalszej twórczości Kieślowski podejmował m.in. tematy metafizyczne, moralne i egzystencjalne tworząc filmy psychologiczne m.in. telewizyjny cykl filmowy „Dekalog”, „Podwójne życie Weroniki”, trylogia „Trzy kolory”.

Krzysztof Kieślowski zdobył liczne nagrody na festiwalach międzynarodowych: Grand Prix w Mannheim (1975), Złoty Medal w Moskwie (1979), Złotego Hugona w Chicago (1980), Europejską Nagrodę Filmową „Felix” (1988), Złotego Lwa w Wenecji (1993) i Główną Nagrodę „Air Canada” w Vancouver. Dwukrotnie otrzymał Złote Lwy na Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni.

Został też wielokrotnie uhonorowany nagrodą FIPRESCI (1979, 1988, 1989, 1991). Za swoje zasługi dla kinematografii został odznaczony Orderem Sztuki i Literatury (1993).

Po śmierci Kieślowskiego watykański dziennik „L’Osservatore Romano” napisał o nim jako „wybitnym reżyserze introspekcji”. Polski twórca „zaprezentował liczne hipotezy ludzkiej egzystencji: mężczyzn i kobiet obserwowanych, często do głębi, indagowanych niemal jak nagie dusze” – napisał krytyk filmowy Franco Patruno.

Zauważył jednocześnie, że Kieślowski nie zrobił jednak żadnego filmu „pedagogicznego” – przeciwnie, przyjęta przez niego poetyka nie stała się intelektualną grą dla samej gry, lecz sprawiała, że traktowany poważnie widz mógł czuć się współautorem oglądanego obrazu.