Sześciu diakonów przyjęło 30 maja 2026 r. w katedrze św. Mikołaja w Bielsku-Białej święcenia prezbiteratu z rąk bp. Romana Pindla. Nowi neoprezbiterzy podkreślają, że ich powołanie dojrzewało przede wszystkim w codziennym życiu wiary, służbie przy ołtarzu i doświadczeniu wspólnoty Kościoła.

Ks. Tadeusz Florczyk z parafii św. Bartłomieja Apostoła w Czańcu jako zawołanie wybrał słowa z Listu do Rzymian: „I w życiu więc, i w śmierci należymy do Pana”. Jak zaznacza, fragment ten przypomina mu o nieustannej obecności Boga w życiu człowieka oraz o tym, że „zarówno w chwilach szczęścia, jak i w czasie trudności oraz zwątpienia” może zwracać się do Boga. Podkreśla, że jego powołanie dojrzewało stopniowo – od służby ministranckiej i lektorskiej po rekolekcje dla rozeznających powołanie.

Ks. Piotr Grabowski z Kęt Podlesia obrał słowa Jezusa skierowane do św. Piotra: „Ja zaś prosiłem za tobą, aby nie ustała twoja wiara”. Neoprezbiter wyjaśnia, że wybrał ten cytat, „aby zawsze pamiętać, że nie jestem doskonały i wciąż muszę się nawracać”. Dodaje również, że jego niedoskonałość „nigdy nie usprawiedliwi zaniechania posługi wobec tych, do których został posłany”. W swoim świadectwie podkreśla, że Jezus nie oczekuje od człowieka bezbłędności, ale wiary i gotowości do powracania na drogę Ewangelii.

Ks. Szymon Janoszek z parafii św. Stanisława BM w Łodygowicach Górnych przyjął jako motto słowa modlitwy papieża Klemensa XI: „Chcę tego, czego Ty chcesz, chcę dlatego, że Ty chcesz”. Jak wspomina, słowa te towarzyszą mu od pierwszego roku seminarium i pomagały zarówno w chwilach pięknych, jak i trudnych. Przyznaje, że początkowo planował związać swoją przyszłość z mechatroniką, jednak „głos powołania ponownie dał o sobie znać”, a on sam postanowił odpowiedzieć na Boże zaproszenie.

Ks. Łukasz Kapica z parafii św. Maksymiliana Kolbego w Nowej Wsi jako zawołanie wybrał słowa: „Bóg się zatroszczy! Dla Boga nie ma nic niemożliwego!”. Jak podkreśla, były one dla niego umocnieniem w chwilach trudności i lęku związanych z drogą do kapłaństwa. Wspomina także wpływ kapłanów i katechetów, którzy towarzyszyli mu w rozeznawaniu powołania. „Kapłaństwo jest wielkim powołaniem, którym Bóg obdarza człowieka” – zaznacza neoprezbiter.

Ks. Sławomir Linnert z parafii św. Jozafata Kuncewicza w Marklowicach Górnych obrał słowa Jezusa z Ogrójca: „Nie moja wola, lecz Twoja niech się stanie”. Jak wyjaśnia, powołanie rodzi się wtedy, „gdy człowiek potrafi zaufać Bogu bardziej niż swoim słabościom i lękom”. Przyznaje, że długo próbował zagłuszać myśli o kapłaństwie, jednak doświadczenie modlitwy i wewnętrznego pokoju pomogło mu podjąć decyzję o wstąpieniu do seminarium.

Ks. Jan Łączak z parafii św. Franciszka z Asyżu w Bielsku-Białej Wapienicy swoje życie kapłańskie chce budować wokół Eucharystii. Jego zawołanie brzmi: „Kto spożywa moje Ciało i Krew moją pije, trwa we Mnie, a Ja w nim”. Neoprezbiter podkreśla, że kapłaństwo oznacza przede wszystkim „trwanie w Chrystusie”, a Eucharystia jest „źródłem siły, nadziei, przebaczenia i prawdziwego życia”. W rozeznawaniu powołania pomagały mu służba liturgiczna, rekolekcje seminaryjne oraz pasja muzyczna.