„Dla wielu widzów może stać się cichym, ale mocnym wsparciem w życiu przeżywanym zgodnie z Ewangelią” – mówi abp Andrzej Przybylski, arcybiskup metropolita katowicki i delegat Konferencji Episkopatu Polski ds. powołań, zapraszając do obejrzenia hiszpańskiego filmu „Niedziele”, objętego patronatem m.in. Konferencji Episkopatu Polski.

Film w reżyserii Alaudy Ruiz de Azúa, który przyciągnął do kin w Hiszpanii blisko pół miliona widzów i został entuzjastycznie przyjęty na festiwalu w San Sebastián, opowiada historię Ainary – inteligentnej nastolatki odkrywającej w sobie powołanie do życia zakonnego. Decyzja o wstąpieniu do klasztoru klauzurowego spotyka się z ostrym sprzeciwem rodziny, a proces rozeznawania staje się dla dziewczyny bolesnym doświadczeniem braku zrozumienia i wsparcia ze strony najbliższych.

Abp Andrzej Przybylski zwraca uwagę na aktualność przesłania filmu: presję społeczną, lęk przed „byciem innym” oraz samotność osób wybierających drogę sprzeczną z dominującymi trendami kulturowymi. – „Odpowiedź na Boże wezwanie staje się dziś aktem odwagi. Niedziele przypominają, że dobrze rozeznana decyzja, choć trudna, jest źródłem prawdziwego szczęścia” – podkreśla hierarcha.

Głos zabrała także s. Ewa Kaczmarek, przewodnicząca Konferencji Wyższych Przełożonych Zakonów Żeńskich, wskazując, że film jest poruszającą opowieścią o zagubieniu człowieka we współczesnym świecie oraz o rodzinie, w której każdy na swój sposób doświadcza samotności.

„Niedziele” to delikatny, mądry film o dojrzewaniu, poszukiwaniu tożsamości i wierze rozumianej jako ryzyko zaufania – Bogu, drugiemu człowiekowi i własnemu sumieniu. Produkcja prezentowana jest w wybranych kinach w całej Polsce oraz w formie pokazów grupowych.

Szczegółowe informacje dostępne są na stronie dystrybutora: www.rafaelfilm.pl

„Niedziele” to hiszpański dramat obyczajowy w reżyserii Alaudy Ruiz de Azúa, jednej z najbardziej wyrazistych postaci młodego pokolenia europejskich twórców filmowych. Obraz szybko zyskał rozgłos zarówno wśród widzów, jak i krytyków, stając się jednym z najgłośniejszych hiszpańskich filmów ostatnich miesięcy.

Film opowiada historię Ainary – inteligentnej nastolatki stojącej u progu dorosłości, która odkrywa w sobie powołanie do życia zakonnego i podejmuje decyzję o wstąpieniu do klasztoru klauzurowego. Jej wybór staje się źródłem rodzinnego konfliktu, zwłaszcza wobec silnego sprzeciwu dominującej ciotki oraz emocjonalnego dystansu ojca. Proces rozeznawania powołania ukazany jest nie jako wewnętrzny kryzys wiary, lecz jako doświadczenie samotności, niezrozumienia i presji ze strony najbliższego otoczenia.

Reżyserka traktuje powołanie klauzurowe jako punkt wyjścia do szerszej refleksji nad kondycją współczesnej rodziny, kryzysem relacji oraz potrzebą zakorzenienia i sensu w świecie pełnym sprzecznych oczekiwań. Niedziela – dzień spotkań rodzinnych i liturgicznego centrum życia chrześcijańskiego – staje się w filmie symboliczną przestrzenią napięć, obowiązku, ale i poszukiwania jedności.

Produkcja została entuzjastycznie przyjęta na festiwalu w San Sebastián, gdzie nagrodzono ją długimi owacjami na stojąco. Film odniósł również znaczący sukces frekwencyjny w Hiszpanii, przyciągając do kin blisko pół miliona widzów, i szybko zyskał międzynarodową dystrybucję. Krytycy podkreślają jego dojrzałość narracyjną, subtelność w podejmowaniu tematów religijnych oraz umiejętne łączenie duchowości z wymiarem społecznym.

Istotnym elementem filmu jest ascetyczna forma: oszczędne dialogi, naturalistyczna gra aktorska, chorałowa ścieżka dźwiękowa oraz „nagość” filmowego języka, pozwalająca widzowi na bliską, lecz nieinwazyjną obserwację bohaterów. Duchowość przenika obraz nie tylko poprzez rytuały i życie klasztorne, ale także poprzez milczenie, niedopowiedzenia i codzienne gesty.

„Niedziele” to opowieść o dojrzewaniu, wolności wyboru i odwadze pozostania wiernym własnemu powołaniu – niezależnie od tego, czy jest ono rozumiane religijnie, czy egzystencjalnie. Film porusza uniwersalne pytania o sens, wiarę, relacje rodzinne i ryzyko, jakie każdy człowiek podejmuje, decydując się zaufać temu, co uznaje za prawdziwe.